تنها وسیله ارتباطی کودک با محیط زبان است. اما معمولا کودکان تا قبل از 2 تا 3 سالگی نمی توانند با دیگران ارتباط برقرار کنند. کودکان معمولا حدود 1 سالگی بیان اولین کلمات را آغاز می کنند (مامان، بابا) و از حدود 2 سالگی بیان جملات دو کلمه ای را شروع می کنند (مامان آب) و از حدود سه سالگی می توانند یک جلمه کامل را بیان کنند. عدم توانایی کودک در طول این سالها برای بیان نیازها و خواسته هایش و به طور کلی عدم توانایی برای برقراری ارتباط با دیگران او و والدین را دچار ناکامی می کند مثلا کودکی که گریه می کند مادرش نمی داند فرزندش به دلیل گرسنگی، خستگی، تشنگی، درد و غیره گریه می کند و همین مساله باعث ناراحتی مادر و کودک می شود اما اگر روشی وجود داشته باشد که بوسیله آن مادر و کودک بتواند با هم ارتباط داشته باشند این مشکلات حل می شوند مثلا اگر کودک گرسنه است بتواند آن را به مادرش بگوید یا آنکه اگر جایی از بدنش درد می کند آن را به مادرش بگوید احساس بهتری خواهد داشت. راه حل این مشکلات استفاده از زبان اشاره است. در زبان اشاره کودک به کمک علایم دست منظور خود را می رساند. درست مثل تکان دادن دست به معنی خداحافظی کردن که تقریبا همه کودکان آن را می دانند.
زبان اشاره روشی است که سالها در کشورهای غربی برای آموزش ارتباط برقرار کردن با کودکان به کار می رود ولی متاسفانه در کشور ما این اولین دوره ای است که در این زمینه برگزار می شود و فقط قبل از آن یک کتاب در این زمینه توسط انتشارات بهشتیان به چاپ رسیده است.
این دوره مناسب والدینی است که کودک بزگتر از 6 ماه و کوچکتر از دو سال دارند. طول دوره 6 ساعت است که در دو جلسه 3 ساعتی برگزار می شود و با استفاده از تکنیک های این دوره می توانید ارتباط بهتری با فرزند خردسال خود برقرار کنید و زندگی را برای خودتان و او ساده تر کنید.
| < قبلی | بعدی > |
|---|